Digitaal is niet het nieuwe normaal!

Digitaal is niet het nieuwe normaal!

Digitaal is het nieuwe normaal. Deze boodschap blijft de overheid maar communiceren. Van verschillende kanten worden we gebombardeerd met berichten dat we op afstand moeten werken, en dan doelt men vooral op thuiswerken. Ook in de onlangs verschenen ‘Landelijk Nota Gezondheidsbeleid 2020-2024’ wordt hier aandacht aan besteed waar onder meer e-health wordt gepromoot.

Af en toe thuis werken biedt voor vele werknemers een prima escape van de hectiek van de dag of van de hectische kantoortuin. Even afgezonderd aan stukken werken thuis kan erg fijn zijn. Het is in dat geval prettig dat er digitale systemen zijn die ons daarbij ondersteunen. Dat is echter iets anders dan roepen ‘digitaal is het nieuwe normaal’. Alleen via schermen communiceren stompt af en staat naar mijn volle overtuiging haaks op hoe we als mens in elkaar steken. Elkaar kunnen ‘ruiken’ in een gesprek is essentieel voor de mens. Elkaar zien, naar body language luisteren, gezichtsuitdrukkingen herkennen, elkaar een hand geven (aanraken) is heel erg belangrijk in communicatie en het vertrouwen tussen mensen. Voornoemde aspecten maken essentieel onderdeel uit van de menselijke communicatie. Dat kan een scherm of email nooit bieden. Digitaal is een hulpmiddel voor de mens, maar kan echte, real time ontmoetingen nooit vervangen.

Organisaties die roepen dat ze alleen nog maar digitale cursussen of webinars willen geven vanwege de vele aanmeldingen en het gemak, ik krijg er rillingen van. Of van bedrijven die het kantoor van de hand doen – (lees: bezuinigen) – door alleen nog thuiswerken aan te bieden aan hun medewerkers. Ik ben ervan overtuigd dat ze hier van terug komen. Zelf heb ik een ruime ervaring met op afstand werken, in het buitenland wonen en op afstand een relatie onderhouden. Wat ik er van geleerd heb? Dat niets op kan tegen een echte ontmoeting. Even iemand de hand schudden, in de ogen kijken, aanraken en overleggen. Het wordt naar mijn mening heel erg onderschat. Dat is ook de reden dat we moeten blijven reizen en elkaar moeten blijven ontmoeten. Uiteraard kan dat duurzamer en meer verspreid over de dag, maar dat is een andere discussie.

Uiteraard was het fijn dat we tijdens de lockdown een alternatief hadden. Als hulpmiddel is het prima. Maar wees nou eerlijk: wie zit er nu te wachten op een zoomborrel of een online cursus? Het gaat toch uiteindelijk om de ontmoeting met mensen en de energie die je ervan krijgt?

Ik ben daar door persoonlijke ervaringen, mede door de lockdown, helemaal van overtuigd. Inspiratie en ideeën opdoen ontstaan door ontmoetingen met mensen, wisselwerking en door te reizen en te bewegen. Niet door naar een scherm te staren afgesloten van de buitenwereld. Dit geldt niet alleen voor de werkende mens, maar ook voor studenten. De afwisseling tussen analoog, les krijgen van een bevlogen docent en door wisselwerking nieuwe kennis opdoen en vervolgens een digitale les is prima. Alleen digitaal werken of studeren stompt de mens af. We krijgen er psychisch beschadigde mensen voor terug. Wie betaalt die rekening?

Digitaal is een hulpmiddel, niets meer!

 

Geen categorie

Written by Marian Harberink

Praktische omgevingsjurist met grote belangstelling voor stedenbouw en architectuur waar beweging en menselijke schaal voorop staan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: